Pożyczki PKO

Hipoteka to słowo, które nieodłącznie kojarzone jest z kredytami mieszkaniowymi. Jest to pewnego rodzaju zabezpieczenie banku przed niewypłacalnością osoby, która postanowiła wziąć owy kredyt. Definicja hipoteki mówi o tym, że jest ona ograniczonym prawem rzeczowym na nieruchomości, które służą zabezpieczeniu pewnej wierzytelności. Na mocy tego zabezpieczenia wierzyciel może dochodzić spłaty wierzytelności, jeżeli kredytobiorca okaże się niewypłacalny.
Prościej ujmując powyższą definicję hipoteka jest to główne zabezpieczenie banku, który udziela kredyt mieszkaniowy. Hipoteka zawsze zabezpiecza tylko wszelkie wierzytelności finansowe i może dotyczyć tylko określonej sumy pieniężnej. Hipoteką zabezpieczone mogą być zarówno pożyczki jak i kredyty. Wówczas stosowana jest nazwa pożyczka hipoteczna bądź też kredyt hipoteczny.
Hipoteka jest to prawo akcesoryjne (podmiotowe) i dotyczy ona wyłącznie wierzytelności (długu), który zabezpiecza. Jeżeli wierzytelność, która jest przez nią zabezpieczana (prawo główne) przestaje istnieć, ona również nie jest ważna. Prościej rzecz ujmując hipoteka nie może powstać bez określonej wierzytelności, a wygaśnięcie wierzytelności zawsze równa się z wygaśnięciem hipoteki.
Ważne jest również to, że hipoteka ściśle jest związana z nieruchomością, a nie jej właścicielem. Jeżeli właściciel postanowi sprzedać nieruchomość, sprzedaje ją razem z hipoteką, która jest na nią nałożona.

Aby hipoteka powstała muszą być spełnione określone warunki. Powstanie jej jest uzależnione również od określonych organów, które są do tego uprawnione. Organami tymi jest: ZUS, KRUS, Urząd Skarbowy. Hipoteka może być również ustanowiona w drodze czynności prawnych. Hipoteka powstaje wraz z wpisaniem jej do księgi wieczystej, a wpis ten posiada charakter konstytutywny.
Wyróżniamy dwa rodzaje hipoteki: umowna oraz przymusowa. Hipoteka umowna jak sama nazwa wskazuje dotyczy dobrowolnego podpisania określonej umowy, na przykład kredytu mieszkaniowego. Kwota wpisana w hipotekę zawsze oznacza górną wartość wierzytelności. Gdy decydujemy się na ustanowienie hipoteki niezwykle ważne jest to, aby powiązać ją z naszym kredytem mieszkaniowym. Dlatego zawsze podstawową czynnością wykonywaną podczas takich czynności jest wpisanie formuły stwierdzającej, że hipoteka pokrywa spłatę całego kredytu wraz z odsetkami oraz innymi dodatkowymi opłatami związanymi bezpośrednio z kredytem. Bardzo istotne jest podanie szczegółowych danych dotyczących kredytu, czyli daty zawarcia umowy oraz jej numeru.
Ustanowienie takiej hipoteki zawsze wiąże się z poniesieniem dodatkowych opłat, do których zaliczamy przede wszystkim podatek od ustanowienia hipoteki, który obecnie wynosi 19 złotych. Podatek ten należy opłacić we właściwym Urzędzie Skarbowym do czternastu dni po ustanowieniu hipoteki. Najczęściej podpisanie hipoteki ma miejsce w momencie podpisywania umowy kredytowej. Dużo banków wymaga, aby hipoteka została wpisana do ksiąg wieczystych, dopiero wówczas udzielają kredytu. Wpis taki to kolejne opłaty, które trzeba ponieść w momencie ustanawiania hipoteki. Obecnie wpis taki to koszt dwustu złotych.

Drugim rodzajem hipoteki jest ta wspomniana wcześniej – przymusowa, która nie jest związana z obustronną wolą, a z decyzją administracyjną, postanowieniem sądu czy też prokuratora. Powstaje ona bez woli właściciela nieruchomości.
Hipoteka wygasa wraz ze spłatą wierzytelności albo złożeniem jej równowartości w sądowym depozycie wraz ze zrzeknięciem się prawa do odbioru tej sumy pieniężnej.
W obecnych czasach hipoteka to często jedyny sposób na otrzymanie kredytu mieszkaniowego. Kryzys gospodarczy sprawił, że warunki otrzymania kredytów są bardzo zaostrzone. Sposób weryfikacji kredytobiorców jest bardzo dokładny i nie wszystkim przyznawane są kredyty. Bank musi być niemal w stu procentach pewny wypłacalności kredytobiorcy. Ustanawianie hipoteki na nieruchomość, w której mieszkamy jest bardzo niebezpieczne. Na wypadek wpadnięcia w tarapaty finansowe i stracenia zdolności kredytowej stracimy również dach nad głową.

Rada Polityki pieniężnej, czyli w skrócie RPP jest organem Narodowego Banku Polskiego. Ich zadaniem jest coroczna realizacja polityki pieniężnej oraz ustalanie nowych założen. RPP ustala między innymi wysokość stóp procentowych, określa zasady operacji oraz ustala zasady, tryb naliczania i utrzymywania rezerwy obowiązkowej. Zatwierdzają także plan finansowy tak zwanego banku centralnego oraz wypełniają sprawozdanie z corocznej działalności Narodowego Banku Polskiego.

Rada Polityki Pieniężnej ukształtowała się dnia 17 lutego 1998 roku.

Główym, a co za tym idzie najważniejszym celem Rady Polityki Pieniężnej jest dbanie o stabilonść pieniądza polskiego – ma on mieć stabilną oraz niską inflację.

Drugim, także ważnym celem jest dbanie o wzrost gospodarczy, jednak tylko i wyłącznie kiedy nie koliduje to z celem głównym – inflacyjnym.

Do innych, mniej ważnych należą między innymi zadania takie jak:

- Ustalanie zasad operacji otwartego rynku
- Ustalanie wysokości stóp procentowych Narodowego Banku Polskiego
- Ustalanie górnej granicy zobowiązań wynikających z zaciągania poprez Narodowy Bank Polski pożyczek i kredytów
- Wypełnianie sprawozdań z działalności Narodowego Banku Polskiego
- Zatwierdzanie planu finansowego Narodowego Banku Polskiego
- Składanie Sejmowi sprawozdania z wykonania zadań polityki pieniężnej

Do składu Rady Polityki Pieniężnej wchodzi prezes Narodowego Banku Polskiego (jako przewodniczący) oraz pozostałych dziewięciu członków, powoływanych równo po trzech poprzez Sejm, Senat oraz prezydenta – na okres lat sześciu, jednak, gdy dany członek będzie się źle sprawował – możliwa jest Jego degradacja w trybie natychmiastowym.

Aktulnie trwa III kadencja (lata od 2010 do 2016) która kształtuje się tak:

Przewodniczący (czyli prezes Narodowego Banku Polskiego):

Marek Belka

Członkowie Rady:
- Andrzej Bratkowski
- Elżbieta Chojna-Duch
- Jerzy Hausner
- Andrzej Rzońca
- Jan Winiecki
- Anna Zielińska-Głębocka
- Zyta Gilowska
- Adam Glapiński
- Andrzej Kaźmierczak

Narodowy Bank Polski, czyli w skrócie NBP jest polskim bankiem głównym (centralnym) z główną siedzibą umiejscowioną w Warszawie. Głównym celem NBP jest utrzymanie stabilnego poziomy cen, jednocześnie wspierając politykę gospodarczą.

Do ich zadań należy także organizowanie rozliczeń pieniężnych, refinansowanie, kształtowanie warunków niezbędnych dla rozwoju systemu bankowego, opracowywanie statystyki pieniężnej i bankowej, bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej.

Jednym z organów NBP jest Rada Polityki Pieniężnej.

NBP swoją działalność rozpoczął w roku 1945, eleminując (zastępując) wówczas istniejący Bank Polski Spółka Akcyjna. Pierwotnie funkcjonował on co prawda jako zwykły bank państwowy pod nadzorem ministra skarbu – trwało to aż do lat 80., kiedy to zajmował się działalnością ogólnobankową – był pomopolistą między innymi w dziedzinie emisij pieniądze, jednak nie tylko – zajmował się także udzielaniem kredytu oraz gromadzenia zapasów/oszczędnośći. Przełom nastąpił w czasie przemian ustrojowych, kiedy to utworzono banki komercyjne oraz regionalne, co oswobodziło NBP z obowiązków – zajął się on tylko emisją pieniądza i polityką monetarną.

Najważniejszymi bankami wydzielonymi z NBP są:
- Powszechna Kasa Oszczędności – 1987
- Państwowy Bank Kredytowy w Warszawie – 1989
- Bank Sląski w Katowicach – 1989
- Bank Przemysłowy w Krakowie – 1989
- Pomorski Bank Kredytowy w Szczecinie – 1989
- Bank Depozytowo-Kredytowy w Lublinie – 1989
- Powszechny Bank Gospodarczy w Łodzi – 1989
- Bank Gdański – 1989
- Bank Zachodni we Wrocławiu – 1989
- Polski Bank Inwestycyjny – 1993

Dnia 1 stycznia roku 1995 nastąpił przełom, gdyŻ Narodowy Bank Polski przeprowadził denominację złotego.

Dzięki Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku Narodowy Bank Polski ma zapewnioną mocną pozycję w tak zwanym systemie instytucji politycznych.

Kadencja prezesa NBP trwa 6 lat i jest on powoływany przez Sejm. Aktualnym prezesem od 11 czerwa 2010 roku jest pan Marek Belka.

Działalnością Narodowego Banku Polskiego kieruje zarząd. Zwykle w Jego skład wchodzi od 6 do 8 członków. Wybiera ich prezydent na wniosek prezesa Narodowego Banku Polskiego.